"Making of a Planet". Documental.

O seguinte vídeo é un extracto do Documental Making of a Planet. Concretamente corresponde a Era Paleozoica.

Tiro Parabólico. Ejercicio Repaso

Cálculo de la Velocidad de Lanzamiento. Tiro Parabólico

Ejercicio de futbolista. Tiro parabólico

Historia e Clases de conservación de alimentos

Tiro Horizontal. Ejercicio Resuelto

Tiro parabólico. Ejercicios resueltos

Por que a Teoría da Relatividade de Einstein é necesaria para ver a tele ou non perderse co GPS?

No Colexio apréndese que o espazo e o tempo son dúas magnitudes ríxidas que non cambian dun sitio a outro. Un segundo é un segundo, e un metro é un metro, aquí e en Júpiter. Pero, o 25 de novembro de 1915 Albert Einstein presentou unha innovadora e revolucionaria fórmula matemática que podía cambialo todo.

O seu principal labor era describir como o espazo e o tempo non eran entidades ríxidas, senón que estaban vivas. En concreto, Einstein sostiña que constituían unha nova entidade coñecida como espazo-tempo, e que esta podía ser deformada pola gravidade e pola velocidade. Cantas máis intensas fosen estas magnitudes, máis podía deformarse ese espazo-tempo. Por iso, os segundos e os metros xa non medían o mesmo en todas partes, senón que eran relativos (á velocidade e á gravidade).

Un GPS con quilómetros de erro

«Se os GPS non tivesen en conta a relatividade do tempo, debida á velocidade dos satélites e á súa altura no campo gravitacional da Terra, os reloxos atómicos do seu interior perderían a calibración», indica Fernández Barbón. «Ao cabo dun día, acumularían un erro de quilómetros e deixarían de ser útiles».

O motivo é que, o tempo e o espazo na superficie da Terra e nun satélite están sometidos a distintas velocidades e a distintas intensidades no campo gravitatorio. Por iso, non son iguais e o GPS se desajusta.

Televisións vellas que aceleran partículas

«As televisións antigas, que usan tubos de raios catódicos, son pequenos aceleradores de partículas que fan que os electróns choquen contra unha pantalla. Estes electróns van moi rápido (ao 30% da velocidade da luz), así que hai que deseñar imáns para dirixilos que teñan en conta as fórmulas da relatividade», segundo o científico. Sen Einstein, estas teles non funcionarían.

Logran recrear a «sopa primordial» de materia tras o Big Bang

O LHC non deixa de ser noticia. O acelerador máis poderoso do mundo, cos seus 27 quilómetros de circunferencia e os seus centos de poderosos imáns, fixo chocar onte núcleos de chumbo á maior enerxía xamais conseguida ata o momento. O pasado verán, o gran colisionador de partícuas xa logrou un record enerxético na colisión de protones, pero isto é moi diferente. 

O obxectivo destes experimentos é comprender un pouco mellor as propiedades da materia apenas uns instantes despois do Big Bang, cando no Universo nacente as interaccións entre partículas producíanse a uns enormes niveis de enerxía que, ata agora, foran imposibles de alcanzar nun laboratorio.

Xusto ao principio, é dicir, a poucas milmillonésimas de segundo do instante do Big Bang, o Universo estaba feito dunha «sopa primordial» de partículas fundamentais (especialmente quarks e gluones) extraordinariamente densa e espesa. É dicir, nun estado chamado «plasma quark-gluon» ou QGP, polas súas siglas en inglés. 

Pero ese estado inicial da materia, cando os quarks e os gluones viaxaban libremente polo Universo recentemente nado, pódese recrear en laboratorio. E iso é precisamente o que os físicos conseguiron neste experimento no LHC, durante o que se conseguiron as maiores temperaturas alcanzadas ata agora nunha colisión de iones de chumbo.

Ley combinada de los gases. Ejercicio