SLIDER

martes, 7 de octubre de 2014

Os inventores das lámpadas LED, Nobel de Física 2014


Non acontece moitas veces, pero nesta ocasión, a Real Academia Sueca quixo outorgar o Nobel de Física a un invento que calquera pode ter na casa. 
Algo tan sinxelo, pero ao mesmo tempo tan enxeñoso e cheo de valor como unha lámpada, pero unha lámpada para o século XXI. Os xaponeses Isamu Akasaki, Hiroshi Amano e Shuji Nakamura, este último nacionalizado estadounidense, foron galardoados pola invención «dos díodos emisores de luz azul que permitiron as fontes de luz branca brillante de aforro enerxético», noutras palabras, as actuais eficientes bombillas LED, «unha nova luz para iluminar o mundo», segundo anunciaron este martes dende Suecia. O comité considerou que estas lámpadas, de uso común, eficientes e respectuosas co medio ao aforrar enerxía, inscríbense en «o espírito de Alfred Nobel» de facer ciencia que supoña un gran beneficio á humanidade.

Cando a principios dos anos 90 estes tres investigadores produciron estes brillantes feixes de luz azul con materiais químicos semicondutores que brillan cando se fai pasar corrente dunha determinada polaridade por eles, «provocaron unha transformación fundamental da tecnoloxía de iluminación», apunta a academia sueca. Os díodos vermellos e verdes xa existían dende había moito tempo, pero sen a luz azul, as lámpadas brancas non podían ser creadas, recorda o comité. A pesar dos considerables esforzos tanto da comunidade científica coma da industria, o LED (Light Emitting Diode) azul supuxo un desafío durante tres décadas.

Non obstante, o trío de xaponeses tivo éxito onde todos os demais fracasaran. Akasaki investigou xunto con Amano na Universidade de Nagoya, mentres que Nakamura traballou en Nichia Chemicals, unha pequena empresa de Tokushima. Os seus inventos foron revolucionarios. «As lámpadas incandescentes iluminaron o século XX; o século XXI será iluminado por lámpadas LED», din dende a Real Academia Sueca.

Operaciones combinadas con potencias




lunes, 6 de octubre de 2014

Un cubo deste material pode deixar un cuarto sen aire

Unha nova substancia creada por investigadores daneses absorbe e garda grandes cantidades de osíxeno, que poden liberarse cando fai falta coma se fose unha esponxa.

Investigadores da Universidade do Sur de Dinamarca crearon un novo material cristalino capaz de absorber e almacenar grandes concentracións de osíxeno. Un só cubo de 10 litros podería deixar sen aire un cuarto
A simple vista, parece o enxeño diabólico do inimigo dalgún superheroe ou unha sofisticada arma militar, pero o seu propósito vai por outro lado. Este material pode liberar o osíxeno atrapado cando e onde se necesite, de forma que, por exemplo, podería axudar a pacientes pulmonares que agora se ven obrigados a levar pesados tanques para respirar, ou aos afeccionados ao submarinismo que tamén os cargan nas súas costas. En vez desa pesada «mochila», esas persoas só terían que portar enriba uns gramos.

Segundo os investigadores, o material pode absorber e liberar osíxeno moitas veces sen perder a súa capacidade, da mesma forma que traballa unha esponxa. A liberación do osíxeno prodúcese mediante o quentamento suave do material ou someténdoo a baixas presións. «Agora preguntámonos se a luz tamén pode ser utilizada como un disparador para que o material libere o osíxeno, o que ten perspectivas no crecente campo da fotosíntese artificial,» apuntaChristine McKenzie, responsable do estudo.

O compoñente clave do novo material é o cobalto, que se une nunha molécula orgánica especialmente deseñada. «O cobalto dá ao novo material a estrutura molecular e electrónica que lle permite absorber o osíxeno do seu ámbito. Este mecanismo é ben coñecido de todos os seres que respiran na terra: Os seres humanos e moitas outras especies utilizan o ferro, mentres que outros animais, como os cangrexos e as arañas, usan o cobre. Pequenas cantidades de metais son esenciais para a absorción do osíxeno, polo que en realidade non é de todo sorprendente ver este efecto no noso novo material,» explica McKenzie.

A Formación de Islandia. Dorsal Centroatlántica

Factores de Conversión. Ejercicios resueltos

Recurso TIC - Xeoloxía 4º eso

Déixovos un enlace dunha páxina web, onde atoparedes unha boa colección de actividades interactivas sobre o Tema 1, no que se tratan aspectos da Deriva Continental, Tectónica de Placas e demais conceptos estudados.

Unha maneira entretida de repasar os conceptos.

Pica na imaxe para acceder á Páxina Web


Operaciones combinadas con potencias.

Nobel de Medicina para os pais do 'GPS cerebral'


O Instituto Karolinska anunciou en Estocolmo o Premio Nobel de Medicina e Fisioloxía 2014 para Maio-Britt e Edvard Moser, directores do Instituto de Neurociencias Kavli, en Noruega, e John O'Keefepolos seus traballos sobre a representación espacial no cerebro.

Os tres premiados son considerados pioneiros na investigación sobre os mecanismos cerebrais para representar o espazo e o xurado recoñeceu os seus achados das células que forman o sistema de posicionamento espacial do noso cerebro e nos permite saber que onde nos encontramos en cada momento ou como chegar dun sitio a outro.

En 1971, John O'Keefe (Nova York, 1939) descubriu o primeiro compoñente deste GPS cerebral, un tipo de célula nerviosa localizada no hipocampo " e que está sempre activada cando os ratos se encontran en certo lugar dun cuarto", como explica o Xurado na súa acta do premio. Ao descubrir que ao cambiar de situación na sala, o cerebro dos roedores activaba outro grupo de células diferentes,O'Keefe concluíu que esta familia celular (denominadas células de lugar) compoñía unha especie de mapa de lugar no noso cerebro.

Houbo que esperar ata o ano 2005 para que o matrimonio noruegués formado por Maio-Britt (Fosnavag, 1963) e o seu marido Edvard Moser (Alesund, 1962) descubrise outra peza clave deste mecanismo neurolóxico, outro tipo de células (denominadas de rede ou grid, en inglés) implicadas nun posicionamento e localización máis detallado no espazo e que nos permiten navegar a través dun ámbito complexo sen desorientarnos...ler máis