Un material para construír células artificiais

Un equipo de investigadores crea a primeira membrana móbil similar ao exoesqueleto das células. Combinando motores moleculares e cristais líquidos os científicos son capaces de configurar estruturas que se moven e evolucionan e que poderían ser o futuro da bioloxía sintética.

Como se aprecia no vídeo, este proceso dá lugar a unha fascinante variedade de formas aparentemente aleatorias, pero que responde ás leis da física. "Co noso modelo biomolecular sintético creamos unha nova opción para crear modelos simples de célula", asegura Bausch. "Está deseñado idealmente para incrementar a complexidade dunha forma modular e reconstruír procesos celulares como a migración ou a división dun xeito controlado". 
En opinión dos autores, este sistema abre a porta aos seguintes pasos para comprender as múltiples maneiras en que a célula se deforma. E para construír, quizais as primeiras formas de vida artificiais.

A terceira Superlúa do ano

A terceira superlúa deste verán producirase o próximo martes 9 de setembro. Este fenómeno fai que o satélite se vexa dende a Terra un 14% maior e un 30% máis brillante do habitual, segundo informa a NASA.

O termo científico para o fenómeno é "Lúa de perixeo". As lúas cheas varían de tamaño debido á forma ovalada da órbita da Lúa. A Lúa segue unha traxectoria elíptica arredor da Terra cun lado ("perixeo") ao redor de 50.000 quilómetros máis preto que o outro ("apoxeo"). As lúas cheas que se producen no lado perixeo da órbita da Lúa parecen extraordinariamente grandes e brillantes.

Esta coincidencia produciuse xa dúas veces este ano: o 12 de xullo e o 10 de agosto. Esta última foi unha extrasuperluna, xa que o satélite se situou o máis preto da Terra que estivo nos últimos 20 anos.

Envían un saúdo telepático, de cerebro a cerebro, a 7.800 km de distancia

Por primeira vez, dúas persoas situadas a 7.800 km de distancia puideron dicirse «hola» de forma telepática. 

O experimento, realizado por un equipo internacional de investigadores e coliderado pola Universidade de Barcelona (UB), conseguiu establecer unha comunicación directa e consciente entre dous cerebros humanos utilizando tecnoloxías non invasoras.

O fito, publicado na revista PLOS ONE, produciuse o pasado 28 de marzo cando se transmitiu o saúdo dende Thiruvananthapuram(India), onde se encontraba o emisor, ata o cerebro do receptor situado en Estrasburgo. A palabra codificouse con código binario, formado por 1 e 0, resultando en 140 bits de información transmitidos vía internet utilizando tecnoloxías pioneiras.

Un casco con electrodos rexistrou os cambios no electroencefalograma do cerebro do emisor cando pensaba a palabra «ola» en código binario. Estableceron un sistema polo cal cando o emisor pensaba en mover a man, a interface rexistraba un 1, e cando pensaba en mover o pé, rexistraba un 0, ata codificar toda a palabra.

Bicymple: a bicicleta sen cadea e máis simple de todas.

Achan o «xigante» da Patagonia, o dinosauro máis pesado que un Boeing 737

O seu nome xa dio todo: Dreadnoughtus schrani, «o que non teme a nada». Toda unha declaración de intencións no bautizo desta nova especie de dinosauro colosal de hai 77 millóns de anos, cuxo esqueleto, asombrosamente completo, foi desenterrado no sur da Patagonia (Arxentina) entre 2005 e 2009. Tras estudalo, investigadores da Universidade de Drexel en Filadelfia (Pennsylvania, EUA) deron agora unha descrición detallada deste animal excepcional na revista Scientific Reports: o herbívoro medía 26 metros de longo e pesaba 59.300 quilos (nada menos), tanto como unha ducia de elefantes africanos, máis de sete Tiranosauros rex, un carro de combate Leopardo 2E do Exército español ou máis que un Boeing 737. O exemplar é o animal terrestre máis grande cuxa masa puido ser calculada con precisión. E iso que, no momento da morte, aínda non estaba de todo desenvolvido.

Un museo danés descobre unha colección perdida de Darwin

O Museo de Historia Natural de Dinamarca descubriu entre os seus fondos unha colección de 77 especies de percebes que un dos máis grandes científicos da historia, Charles Darwin, enviou como regalo o seu colega danés Japetus Steenstrup en 1859. Ata agora, ninguén no museo coñecía que posuía un anaco de historia científica dese calibre.

O pai da teoría da evolución e Steenstrup mantiñan correspondencia acerca dos seus descubrimentos e deducións científicas. A xefe de exposicións do museo, Hanne Strager, estaba a estudar esa correspondencia e comezou a sospeitar que algún tesouro se escondía nalgunha parte. Pronto iniciou a «caza» entre os 14 millóns de obxectos do museo.

«Sabiamos que Steenstrup prestou cirrípedos a Darwin. Soñabamos con que un día nos iamos encontrar cun obxecto que Darwin tomara prestado de Steenstrup e que logo devolvera a Copenhaguen -algo que poderiamos dicir que Darwin estudara persoalmente-, pero encontramos algo moito mellor», di Strager.

E é que Darwin non só devolveu os percebes, tamén enviou unha caixa doutras 77 especies de cirrípedos coidadosamente seleccionados para Steenstrup a xeito de agradecemento. Hanne Strager descubriu isto por casualidade mentres estudaba a súa correspondencia.

Un asteroide de 20 metros «rozará» a Terra o domingo

Un pequeno asteroide de 20 metros pasará realmente preto da Terra este domingo, 7 de setembro. No momento de máxima aproximación, ás 18.18 UT (dúas horas máis na Península ibérica), a rocha situarase máis ou menos sobre Nova Zelandia, a unha décima parte da distancia que separa o centro do noso planeta da Lúa, uns 40.000 km. Os astrónomos aseguran que a «visita» non entraña ningún risco. A rocha que máis se nos achegou dende que se estudan as órbitas destes obxectos, en febreiro de 2013, pasou sen problemas a 27.700 km, e a distancia do próximo visitante é moito maior.

O asteroide, denominado 2014 RC, foi descuberto o pasado 31 de agosto polo Catalina Sky Survey, preto de Tucson, Arizona (EUA). A noite seguinte, foi detectado polo telescopio Pan-STARRS 1, enMaui, Hawái. Ambos os dous informaron das súas observacións ao Centro de Planetas Menores en Cambridge, Massachusetts, segundo deu a coñecer a NASA nun comunicado.

No momento de máxima aproximación, a magnitude aparente do asteroide será de aproximadamente 11,5, o que fai que non sexa observable a simple vista. Non obstante, os astrónomos afeccionados con telescopios pequenos si poderán enxergar como o asteroide se move rapidamente nas proximidades da Terra.

Erupción do volcán Bardarbunga (Islandia)

Data: martes 2 de setembro.

As autoridades islandesas rebaixaron o nivel de alerta pola erupción do volcán Bardarbunga, en Islandia, debido á falta de cinzas. No seu momento álxido, os chorros de lava alcanzaron os 50 metros de altura.

O día que a Terra se tiñó de vermello: a maior tormenta solar da historia

Os mariñeiros pensaban que navegaban nun mar de sangue, as redes do telégrafo sucumbiron e as auroras víronse mesmo en Madrid... O suceso chámase «evento Carrington» e produciuse o 1 de setembro de 1859.

Naquela época os cables do telégrafo, que empezara a funcionar en 1843 nos Estados Unidos, sufriron cortes e curtocircuítos que provocaron numerosos incendios, tanto en Europa coma en Norteamérica. Observáronse auroras en zonas de latitude media, como Roma ou Madrid.

Se o evento non tivo consecuencias desastrosas foi debido a que a nosa tecnolóxica aínda estaba a dar os seus primeiros pasos. Se unha tormenta solar desas dimesiones se producise nos nosos días os satélites artificiais deixarían de funcionar, as comunicacións de raio interromperíanse e os apagamentos eléctricos terían proporcións continentais e os servizos quedarían interrompidos durante semanas. Por suposto, sería imposible comunicarnos a través do móbil.

Segundo os rexistros obtidos das mostras de xeo, unha fulguración solar desta magnitude non se produciu nos últimos 500 anos, aínda que se producen tormentas solares relativamente fortes cada cincuenta anos, a última o 13 de novembro de 1960.

"Laniakea" o noso fogar no Universo

Aí é onde estamos. Investigadores definen os contornos dun xigantesco conxunto de galaxias ao que pertence a nosa, a Vía Láctea.

As galaxias non están distribuídas ao azar en todo o Universo, senón que forman parte dunha especie de xogo cósmico de bonecos rusos. Encóntranse en grupos, como o noso, o Grupo Local, que contén ducias de galaxias, unhas vinte, e en cúmulos masivos, onde hai centos de galaxias, todas interconectadas nunha rede de filamentos no que as galaxias se ensartan como perlas. Cando estes filamentos se entrecruzan, aparecen estruturas colosais, chamadas «supercúmulos». Estas estruturas están interconectadas, pero os seus límites non sempre están ben definidos.

Agora, un equipo internacional de astrónomos dirixido por R. Brent Tully, da Universidade de Hawái en Manoa, estableceu os contornos do inmenso supercúmulo de galaxias que conteñen á nosa, a Vía Láctea. Nomearon ao supercúmulo «Laniakea», que significa «ceo inmenso» en hawaiano, en honor aos navegantes polinesios que utilizaban os seus coñecementos sobre o ceo para viaxar a través da inmensidade do Océano Pacífico. A investigación aparece publicada na revista Nature, que lle dedicou a súa portada.